Geplaatst door: 
Verhaal

Een camping aan de Vecht

Vroeger was behalve de camping het zwembad op hun terrein een belangrijke inkomstenbron van de familie de Roos in Beerze. De zwemvoorziening in een zijarm van de Vecht was het enige zwembad in de wijde omgeving; de omliggende steden en dorpen bezaten nog geen zwembaden.

‘Op een foto uit die tijd is ook te zien dat het zwembad belangrijker voor ons was; het bord aan de weg waar ‘zwembad’ op stond, was aanzienlijk groter dan het bord met waar ‘camping’ op stond,’ aldus Jan de Roos. Hij bewaart zelf ook goede herinneringen aan zowel het zwemmen in de Vecht in de zomer als het schaatsen op het ondergelopen land in de winter. ‘Tegenwoordig wordt ’s winters het waterpeil kunstmatig laag gehouden. Schaatsen op ondergelopen land is er niet meer bij.’ Dat het ook redelijk recent nog wel anders is geweest kan Jan ook vertellen. ‘In 1998 stond 3/4 van de camping onder water. Alleen hoger gelegen stukjes land (de rivierduinen) lagen nog droog. Daar hadden zich honderden konijnen verzameld, die van honger of angst alle kanten op sprongen en in de bomen trachten te klimmen. Het water stond toen tot aan de Beerzerweg en op enkele plaatsen er overheen. Ons huis stond nog net droog’.  

Inmiddels is het bord ‘zwembad’ verdwenen bij de camping. De familie de Roos beheert geen publieke zwemgelegenheid meer. Maar de campinggasten vermaken zich nog steeds in het water van de Vecht en voor met name de kinderen is de zijarm van de Vecht nog steeds een bron van vermaak. ‘Momenteel worden door het waterschap, in het kader van het project ruimte voor de Vecht, veel zijarmen weer aangetakt aan de Vecht. Die van ons gelukkig niet. Onze zijarm is namelijk schoner dan de Vecht zelf. Dat komt door de vele kleine wellen die er in zitten. Bovendien is er hele bijzondere natuur ontstaan in en om de zijarm. Als je de zijarm weer aantakt zou deze  kwetsbare natuur door de sterke stroming weer verloren gaan.

‘Onze camping dankt haar bestaan aan de normalisatie van de Vecht. Hierdoor kwam landbouwgrond van boeren uit de omgeving opeens aan de overkant van de Vecht te liggen. Daarom boden ze het mijn opa en later mijn vader te koop aan. En hoewel ze nog niet goed wisten wat er mee te doen, kochten ze de grond toch op. In die tijd werd er nog nauwelijks gekampeerd en was ook niet te voorzien dat kamperen zo populair zou worden. In de loop der jaren is er tussen de ‘nieuwe’ Vecht en de oude zijarm een prachtig natuurgebied ontstaan dat voor de helft als camping in gebruik is. Onze camping is uniek in haar soort, dankzij de unieke ligging en door onze idealen en werkwijze,’ aldus Jan en Lucie de Roos.

Reacties