Geplaatst door: 
Verhaal

Herman Slatman: De Vecht is mijn tweede grote liefde

Herman Slatman (1934) woont in de eerste boerderij aan de Nederlandse kant van de grens bij Holtheme. Vanuit zijn woonkeuken zie je de dijk langs de Vecht. En vanaf die dijk is er een prachtig uitzicht over de rivier en het Duitse land.

“ We gingen vroeger met onze kinderen op zondag vaak fietsen. Met ons bakkersbedrijf was dat onze enige vrije dag. Dan gingen we vanuit Ane deze kant op, op de dijk gingen we dan even een stukje chocola eten en dan keken we de rivier over. Deze plek was dus altijd al speciaal voor ons. We kochten het huis in 1987, het had toen al een tijd leeg gestaan. Ik was hier naar toe gekomen om een koppel Canadese ganzen te bekijken. Dat was in die tijd nog bijzonder. Toen zag ik dat ze bij het huis bezig waren. Ik zei tegen mijn vrouw: “Nou is de kans verkeken.” Ik heb meteen de eigenaar gebeld, een aannemer. Het huis bleek gelukkig nog steeds in zijn handen en ik heb meteen een afspraak gemaakt om het te kopen.

Ik kom uit een familie van imkers, jagers en bakkers. De band met het landschap hier is mij met de papleper ingegeven. Ik ging als jongen al met mijn vader mee op jacht en nu heeft mijn oudste zoon al weer 25 jaar het jachtrecht hier. Het jagen in dit gebied is voor mij pure natuurbeleving. Je beheert een groot kapitaal, de wildstand, en in het najaar mag je daar de rente van plukken. Maar het kapitaal moet je in stand houden, daar moet je voorzichtig mee omgaan.

De rivier is de levensader van dit gebied. De Vecht kronkelt als een zilveren draad door het landschap en zorgt hier voor al het leven. Grotere dieren, bewoning, visserij, handel, de taal: welk onderdeel van het bestaan je in dit gebied ook bekijkt, er is altijd een band met de Vecht te vinden. Mensen zijn altijd verrast als je ze vertelt hoe groot de rivier in vroeger tijden was. We hebben in Gramsbergen een prachtig museum, waar we een goed beeld geven uit verschillende tijden van dit gebied. Ik ben zelf vanaf de oprichting van het museum zeer intensief bezig geweest met de geschiedenis. Ik vind het belangrijk dat mensen zien hoe alles geworden is, zoals het nu is. Je moet weet hebben van de verhalen.

Op een avond in 1987 was ik bij Lucas Grimmerinck, de laatste nazaat van dit geslacht, op bezoek. Zijn familie werd altijd ‘Dokters’ genoemd, naar de plek waar ze woonden: Erve Dokters. In 1300 stond op die plek al een boerderij. Bij mijn bezoek die avond zei Lucas: “Ik heb nog een heel oud boek.” Dat interesseerde mij. En opeens stond ik daar met een prachtig oud handschrift in handen. Het was een boek uit 1608 en bevatte veel teksten over geneeswijzen in die tijd. Honderden recepten waren opgenomen. Met behulp van een farmaceut en andere instellingen is het gelukt het handschrift te restaureren en te vertalen. Tenslotte heeft de IJsselacademie er een zeer fraaie uitgave van gemaakt. Momenteel ligt het originele handschrift tentoongesteld in het Historisch Cultureel Infocentrum Vechtdal in Gramsbergen.

Een ander verhaal waar ik zelf druk mee ben geweest is het verhaal van de Slag bij Ane in 1227. Tijden ben ik op zoek geweest naar de plek waar die Slag plaatsgevonden zou moeten hebben. Toen de barones van landgoed de Groote Scheere overleed heb ik met een van haar dochters contact gezocht en gevraagd naar en kaart die daar in huis aanwezig zou zijn. Iemand had mij dat verteld. Op die kaart zou de plek staan waar de slag plaats vond: in de Mommeriete. De kaart kwam niet boven water, maar wel een stuk uit het archief van de gemeente Gramsbergen uit 1842. Daarin gaf de toenmalige burgemeester de juiste kadastrale aanduiding van de Mommeriete!

Ik merk dat mensen worden geraakt door de Vecht: het is een rivier van handzaam formaat. De plantengroei is hier ook bijzonder. Niet voor niets heet ons huis de Vechtanjer. Dat is mijn persoonlijke favoriet.

Reacties