Geplaatst door: 
Verhaal

Liesbeth Cremers, Landgoed Vilsteren

‘In 1948 ben ik op het Huis Vilsteren geboren. Maar na het overlijden van mijn vader, op jonge leeftijd, is mijn moeder met de kinderen verhuisd naar een buitenplaats van haar familie. Ik ben dus wel opgegroeid op een buitenplaats, maar niet in Vilsteren. Sinds 1995 wonen we weer op het Huis Vilsteren. Altijd al heb ik mij ingezet voor het beheer en voortbestaan ervan.

Ons landgoed is inmiddels ondergebracht in een BV in het kader van de Natuurschoonwet, met de familieleden als aandeelhouders. Het is van groot belang dat de BV rendabel is; zichzelf in stand kan houden. Met 1000 hectare is Vilsteren een groot landgoed. Pacht en erfpacht zijn belangrijke inkomsten. Maar het beheer van een landgoed brengt veel kosten met zich mee. Zo heeft de BV verschillende mensen in loondienst: Een rentmeester,  iemand voor de boekhouding, een jachtopziener, een timmerman, iemand die de bosbouw aanstuurt en een beheerder van het recreatieterrein. Landgoedbeheer is heel breed: je wordt geacht kennis te hebben van fiscale zaken, juridische zaken, van ontwikkelingen in bos- en landbouw, cultureel erfgoed en monumentenonderhoud, etc.

Naar mijn mening is particulier beheer van het buitengebied van groot belang. De overheid kijkt meestal maar 4 jaar vooruit. Wij kijken over de hele lange termijn. Hopelijk heeft het huidige kabinet oog voor het particulier initiatief.

Ons streven is om ons landgoed in stand te houden, verder te ontwikkelen en te zijner tijd over te dragen aan de volgende generatie. We besteden veel aandacht aan het evenwicht tussen de verschillende functies (bos, natuur, landbouw, recreatie, cultuurhistorie). Dit leidt tot een kleinschalig en zeer gevarieerd landschap bestaande uit landerijen, bossen, natuurterreinen, romantische wandelpaden, bijzondere bomen, diverse uitzichtpunten, historische boerderijen, etc. Het is overigens niet onze bedoeling om een openluchtmuseum van Vilsteren te maken. Een landgoed moet om te kunnen overleven wel met zijn tijd meegaan. Maar wel met groot respect voor de cultuurhistorie en het cultureel erfgoed.

Mijn inzet voor landgoed Vilsteren is puur idealisme; de aandelen leveren niet of nauwelijks wat op.  Als ik een luxeleventje zou willen leiden kon ik de boel beter verkopen. Maar ik voel me erg verbonden met dit landgoed en zet me er voor in om het te behouden voor volgende generaties. Een flink deel van mijn tijd ben ik bezig voor dit landgoed. Met name door actief te zijn in diverse organisaties die zich bezighouden met belangenbehartiging van landgoederen en buitenplaatsen. Ook zit ik in het hoofdbestuur van Natuurmonumenten; het is belangrijk om samen te werken. Mijn doel is om landgoederen weer een rol te geven in het op gang brengen van nieuwe en duurzame ontwikkelingen in het buitengebied. Daarnaast moeten wij, de landgoedeigenaren, laten zien dat wij met grote zorg cultureel erfgoed van topniveau, te weten de buitenplaatsen met de oude landgoederenlandschappen, beheren. Beide activiteiten zijn uitermate maatschappelijk relevant’

Reacties

afbeelding van Maarten Helmich
Net terug van een weekje logeren in Klein Spijker. Een unieke plek, in een prachtige, historische omgeving. Dit was alweer de vierde keer dat we er waren. In mijn werkzame leven heb ik veel van doen gehad met de zogenoemde Groene Wetten (Natuurschoonwet, Jachtwet, Boswet, Natuurbeschermingswet, Vogelwet). Vanuit die achtergrond kijk ik naar het beheer en luister ik naar wat de beheerders mij vertellen. Het ziet er allemaal prima uit. Hoop dat het landgoed, ook op langere termijn in de familie kan blijven en dat het huidigebeheer gecontinueerd kan worden. Maarten Helmich